Ik heb met de herfstvakantie lekker in Oostenrijk gezeten, met het hele gezin. Even uitblazen, even geen tennis, maar bergen. Ook de eerste sneeuw van het seizoen meegekregen, maar die bleef niet liggen bij ons op 800 meter.
Dan zijn de herinneringen aan de AFAS Tennis Classics 2011 vasthoudender. Die houden het zelfs wel een hele winter vol, denk ik.
Nog steeds schieten regelmatig beelden van dat prachtige, gonzende VIP-dorp in Omnisport door mijn hoofd. En dutte ik op de bank in Oostenrijk, na een middagje mountainbiken met de jongens even weg, dan zag ik weer die stampvolle publiekstribune voor me; van de eerste tot de laatste rij gevuld. Vol van de wielerbaan tot in de nok. En niet één keer, maar zaterdag en zondag de hele dag. Flarden van Glennis Grace en meedansende tribunes kwamen ook langs.
‘Pap, wat doe je?’ vroegen de jongens als ik zomaar uit het niets glimlachend op de bank lag. ‘Nagenieten!’, zei ik dan.
Er sluimerden nog wel wat herinneringen in mijn achterhoofd, maar die liet ik tijdens de vakantie niet toe. Nog even geen zin in.
Inmiddels laat ik ze naar boven borrelen, want de AFAS Tennis Classics van 2012 zijn voor ons alweer begonnen. Al tien jaar draaien wij samen met AFAS de Tennis Classics onder het motto: wat goed is blijft, maar we kijken altijd of het beter kan. Dat heeft het evenement gemaakt tot wat het is.
Ons debuut in Apeldoorn was super, maar kan beter! Er zijn nog wel wat verbeterpuntjes: de publiekscatering móet beter, we gaan ons buigen over de aanrijroute en het parkeren en we gaan kijken of we het free-seating op de publiekstribune handhaven of dat we de tribuneplaatsen anders toewijzen en verkopen.

Na het dagdromen en nagenieten is het evalueren begonnen; voor een nog betere ATC 2012. Maar ik weet zeker dat ik komende weken nog wel eens zal worden betrapt als ik zomaar spontaan glimlachend aan de keukentafel zit of op de bank lig weg te dromen.

Jacco Eltingh